Po najbliższej okolicy

   W chłodną kwietniową sobotę znowu postanowiliśmy troszeczkę pojeździć. Ponieważ warunki atmosferyczne nie sprzyjały dalekim podróżom, tym razem postanowiliśmy pojeździć po najbliższej okolicy. Na wycieczkę tradycyjnie już wybrała się z nami zaprzyjaźniona rodzinka M.

    Na punkt spotkania wybraliśmy podcienia Trasy Łazienkowskiej po praskiej stronie Wisły. Stamtąd - ścieżką rowerową podwieszoną pod mostem Łazienkowskim przejechaliśmy na Czerniaków. Tam skierowaliśmy się w stronę Kopca Powstania Warszawskiego. Chociaż mieszkam w Warszawie od urodzenia, to do tego miejsca udało mi się dotrzeć po raz pierwszy. 

     Na sam szczyt Kopca prowadzą liczne schody, wzdłuż których wyjeżdżona jest dzika ścieżka rowerowa. My postanowiliśmy zostawić rowery pod okiem Grzesia i pieszo wdrapaliśmy się na Kopiec. Monument upamiętniający Powstanie Warszawskie i krwawe walki na Czerniakowie robi ogromne wrażenie.

     Z Kopca rozpościera się też piękny widok na Warszawę. Dziewczyny próbowały nawet wypatrzeć nasz dom ;-)

     W drodze powrotnej postanowiliśmy przetestować nowy łącznik Czerniakowa z Mostem Siekierkowskim - oddaną niedawno do użytku Aleję Polski Walczącej. Wybudowana wzdłuż niej ścieżka rowerowa jest naprawdę komfortowa i dobrze skomunikowana ze ścieżką przy moście Siekierkowskim, którą dotarliśmy na drugą stronę Wisły. Tam pożegnaliśmy się z Rodzinką M. i wróciliśmy do domu.

Trasa  - ok. 18 km

Rowerowy Śmigus-Dyngus

      Lubimy świętować, ale z umiarem ;-) Dlatego też po spędzeniu prawie całej niedzieli za wielkanocnym stołem, w drugi dzień Świąt postanowiliśmy się trochę poruszać. A ponadto była do tego idealna okazja - mój klub rowerowy WKK Wektor spotykał się na Młocinach na tradycyjne "Jajeczko" czyli wielkanocne spotkanie braci kolarskiej.

         Niezrażeni tym, że pogoda nie była już tak idealna jak w niedzielę Wielkanocną, wsiedliśmy na nasze dwukołowce i ścieżką rowerową nad Wisłą ruszyliśmy w kierunku Mostu Północnego. Tam przejechaliśmy na drugą stronę rzeki i zjechaliśmy wprost do Parku Młocińskiego, gdzie członkowie Wektora już świętowali zgromadzeni pod jedną z turystycznych wiat. Zgodnie z tradycją, i w duchu filozofii "zero waste" każdy przywiózł na spotkanie smakołyki, które zostały mu ze świątecznego stołu. Oj było co jeść ;-)

     Niestety pogoda z minuty na minutę stawała się coraz gorsza, więc nie mogliśmy zbyt długo ucztować, bo jeszcze mieliśmy przed sobą ok 22 km drogi powrotnej do domu. Gdy do tego zaczął siąpić deszcz, chcąc nie chcąc, pożegnaliśmy się z naszymi rowerowymi kolegami (którzy mieli do domu zdecydowanie bliżej) i ruszyliśmy w stronę domu.

Pogoda z minuty na minutę robiła się gorsza

      Nasze dzieci niezrażone pogarszającą się pogodą postawiły sobie za cel rodzinne lody na nadwiślańskich bulwarach... Cóż było robić - smagani wiatrem dotarliśmy do jednej z niewielu otwartych tego dnia knajpek i schroniwszy się w jej zacisznym wnętrzu, zasiedliśmy do lodowej uczty. A właściwie nasze dzieci zasiadły, bo my z Grzesiem zdecydowanie bardziej mieliśmy ochotę na gorącą kawę, niż przeraźliwie zimne lody ;-)

Na Bulwarach ludzi wywiało

Selfiaczek na Bulwarach musi być

Pędzimy na lody

       Po lodach okazało się, że wiatr nabrał już takiej siły, że Anielka - aby jej wiatr nie porwał, musi przesiąść się ze swojego roweru do przyczepki. Na szczęście jej rower mogliśmy zaczepić za pomocą holu rowerowego do mojego roweru. Tak przygotowani pognaliśmy w stronę domu. Ileż było śmiechu, gdy ludzie widzący mnie pędzącą z przyczepionym pustym dziecięcym rowerem krzyczeli za mną: "dziecko pani zgubiła" ;-)

Trasa - długość 45,61 km

Rozpoczęcie sezonu z Wektorem

   W piękną słoneczną niedzielę 7 kwietnia wybraliśmy się na pierwszą w tym sezonie rowerową wycieczkę z moim rodzimym klubem rowerowym, czyli WKK "Wektor". 

   Zbiórka, tradycyjnie już, miała miejsce nieopodal wilanowskiego ratusza:

 Stamtąd wyruszyliśmy w kierunku Lasu Kabackiego. Tam, również zgodnie z tradycją ;-) zatrzymaliśmy się na krótki odpoczynek nieopodal Dębu Hetman. Gdy nabraliśmy sił, aby ruszyć w dalszą drogę, skierowaliśmy się w stronę Konstancina, gdzie mieliśmy zaplanowany dłuższy odpoczynek w lubianej przez wielu rowerzystów Chacie Wuja Toma. Tam obowiązkowo trzeba spróbować kultowych placków!

Ciśnij Grzesiu, ciśnij ;-)

    W drodze powrotnej, przez Park Zdrojowy w Konstancinie i Bielawę, dotarliśmy do pewnego ciekawego miejsca na kulinarnej mapie Warszawy, a mianowicie do "restauracji gotującej na pocieszenie" - jak sami o sobie piszą - czyli do Jemy na tarasie.

 Jest to miejsce otwarte tylko w sezonie, w soboty i w niedzielę, gdyż umiejscowione jest w budynku przedszkola. Oprócz pysznej kuchni oferuje dużą przestrzeń na świeżym powietrzu, gdzie dzieciaki mogą wybiegać i wybawić się do woli. Polecamy bardzo, szczególnie rodzinom z dziećmi.

Po prostu - Jemy na tarasie :-)

Nasze rowerowe combo

    W bistro tym pożegnaliśmy się z kolegami z klubu i już w okrojonym gronie wyruszyliśmy w stronę domu. To było bardzo udane rozpoczęcie sezonu :-)

Trasa (około 48 km)

Spacer w koronach drzew

   W ostatnią niedzielę marca, zachęceni wpisem na blogu moi-mili.pl, wybraliśmy się do Pomiechówka, aby pospacerować w koronach drzew. Jest to zupełnie nowa atrakcja w okolicach Warszawy, otwarta jesienią 2018 r. Jest to ścieżka spacerowa, której jedna część zawieszona jest dosłownie w koronach drzew, a druga część prowadzi między ogromnymi tablicami edukacyjnymi z ilustracjami z ulubionej przez nasze córki książki "Rok w lesie" E. Dziubak. Nie mogliśmy więc nie obejrzeć tak ciekawego miejsca zlokalizowanego nieopodal Warszawy.

    Na spacer wybrała się z nami zaprzyjaźniona Rodzinka M. Tym razem podróżowaliśmy samochodami, gdyż dla dzieci odległość Warszawa-Pomiechówek jest jednak jeszcze zbyt duża, aby mogli pokonać ją samodzielnie rowerami. Auta zostawiliśmy na parkingu pod Zajazdem Magnolia na ul. Modlińskiej 1 i ruszyliśmy ku przygodzie.

      Pomiechowska ścieżka w koronach drzew to miejsce, gdzie koniecznie trzeba się wybrać. Urzekła nas już od pierwszych metrów, dzieci z zaciekawieniem oglądały kolejne billboardy z ich ulubionymi ilustracjami. Równie ciekawe były same pomosty zawieszone wysoko w gałęziach drzew. I chociaż wiszące mostki są dobrze zabezpieczone, to jednak jest to odcinek tylko dla odważnych ;-) Na szczęście ten sam odcinek można przejść również stąpając mocno po ziemi, chociaż już to aż tak atrakcyjne oczywiście nie jest. W parku czeka na nas jeszcze naturalny labirynt - wydrążony częściowo w ziemi, częściowo zbudowany z krzewów (jeszcze nie miały listków, ale w sezonie to dopiero musi wyglądać świetnie!), tyrolka, kilka placów zabaw... Oj nie sposób się nudzić! A tuż przy wyjściu, dla tych, którym jeszcze mało, zlokalizowany jest park linowy (już płatny; sama ścieżka przed sezonem jest bezpłatna). Polecamy to miejsce bardzo bardzo!

     Pozytywnie zmęczeni wróciliśmy do Zajazdu Magnolia, skąd po zjedzeniu bardzo smacznego obiadku, wróciliśmy do aut i pełni cudownych przeżyć wróciliśmy do domu.

Rozpoczęcie sezonu 2019

    W niedzielę 24 marca rozpoczęliśmy kolejny sezon rowerowy. Inny od poprzednich, ponieważ Anielka jeździ już samodzielnie (!). Teraz wszystkie plany wycieczkowe trzeba będzie układać tak, aby nasza dzielna 6-latka dała radę przejechać zaplanowaną trasę. Na wszelki wypadek zaopatrzyliśmy się w hol rowerowy, z którego mamy nadzieję jak najmniej korzystać.

    W tym roku sezon rowerowy postanowiliśmy rozpocząć na Śląsku, z rodzimym klubem Grzesia - TKK PTTK im. Wł. Huzy w Gliwicach. Trasa wycieczki wiodła z Gliwic do Tworoga Małego. Tam na wszystkich uczestników czekało ognisko, na którym można było upiec kiełbaskę. był również konkurs na najbardziej ekologiczną marzannę. Uczestnicy popisali się wielką kreatywnością. Wygrała najbardziej ekologiczna i pomysłowa, czyli ciasto państwa Wichrów. Było pysznie!

Marzanna Państwa Wichrów

W drodze powrotnej

Pierwsze samodzielnie przejechane 30 km - to trzeba uczcić!

Trasa - 30 km w obie strony

Rodzinne Ferie w Sopocie

    Jak zima to w góry? A może jednak nad morze? ;-)

    My postanowiliśmy sprawdzić tę drugą opcję i na cel naszych zimowych ferii obraliśmy Sopot. Przygotowanie do wyjazdu zaczęliśmy od skompletowania ekipy i zarezerwowania lokum. Początkowo miał to być wyjazd tylko "dziewczyński", a więc miałam jechać ja i moje córki: Anielka i Malwinka. Udało mi się znaleźć przestronny czteroosobowy pokój (na wypadek, gdyby jednak ktoś chciał dołączyć) z aneksem kuchennym. Tym razem postawiliśmy na sieciówkę i zarezerwowaliśmy mieszkanie w sieci Victus Apartamenty. Dobrze, że wynajęłam większe lokum, bo tuż przed wyjazdem postanowił z nami jechać Dziadek.

     Już w drodze do Sopotu spotkała nas miła niespodzianka, a mianowicie zadzwonił przedstawiciel sieci Victus z informacją, że zwolniło im się dużo większe mieszkanie, w ładniejszej części Sopotu, bliżej plaży, z prywatnym miejscem postojowym, i w dodatku możemy to mieszkanie wziąć  w cenie tego pierwszego. Niezmiernie ucieszyła nas ta informacja, gdyż nad dołączeniem do nas zastanawiała się jeszcze Babcia :-)
   Naszą trójmiejską przygodę rozpoczęliśmy w poniedziałek 28 stycznia. Dotarliśmy do Sopotu w porze mniej więcej obiadowej, więc pierwsze kroki po zakwaterowaniu skierowaliśmy w poszukiwaniu jakiegoś miejsca, gdzie moglibyśmy coś przekąsić. Tu nas z kolei spotkała już mniej miła niespodzianka. Okazało się, że ceny w sopockich knajpkach niezależnie od sezonu są naprawdę wysokie. Zadowoliliśmy się więc (wg nas mega drogą) zupką (18 zł za talerz!) i poszliśmy na przywitanie z morzem, a właściwie zatoką. Dzień zakończyliśmy wieczornym spacerkiem po molo.
   We wtorek 29 stycznia postanowiliśmy pojechać do Redy, do tamtejszego aquaparku, słynącego nie tylko z możliwości pływania z rekinami (a dokładnie pływania w basenie z żywymi rekinami za przezroczystą szybą), ale też z gigantycznych kolejek w sezonie letnim. To kolejny powód, żeby odwiedzić Trójmiasto zimą. Wszędzie jest zdecydowanie mniej ludzi niż latem i łatwiej się dostać do najpopularniejszych atrakcji, takich jak właśnie aquapark w Redzie. A miejsce to naprawdę warto odwiedzić. Sam basen z rekinami za szybą, do którego wpływa się ze zjeżdżalni, troszkę nas rozczarował, ale pozostałe atrakcje aquaparku bardzo nam się podobały. Najbardziej chyba możliwość opłynięcia całego kompleksu w pontonie niesionym przez rwącą rzekę, ale też podwójna zjeżdżalnia pontonowa, czy brodzik z pirackim statkiem. Nie ze wszystkich atrakcji basenu  mogliśmy skorzystać ze względu na wiek dzieci, ale i tak było co robić i 3 godziny w aquaparku minęły nam nie wiadomo kiedy. A w samym kompleksie jest jeszcze restauracja, gdzie, mocno głodni, skierowaliśmy swoje kroki po wyjściu z basenu. Ceny może nie były najniższe, ale zamówione potrawy bardzo smaczne i sycące. Dzień zakończyliśmy wieczornym spacerkiem po słynnym sopockim deptaku, zwanym Monciakiem.
    Środa 30 stycznia okazała się dniem długim i pełnym niespodzianek. Tego dnia postanowiła dojechać do nas pociągiem Babcia. Przyjazd jej pociągu zaplanowany był ok. godz. 11.00, postanowiliśmy więc wykorzystać poranne godziny na zwiedzenie Muzeum Emigracji w Gdyni. Bardzo ciekawe miejsce, wiele można się nauczyć, w dodatku we środy wstęp na wystawę stałą jest darmowy. Polecamy gorąco! Prosto z Muzeum pojechaliśmy na dworzec po Babcię, a z nią do gdyńskiego portu. Jego zwiedzanie rozpoczęliśmy od wjazdu na taras widokowy budynku Gdynia InfoBox. Roztacza się stamtąd piękny widok na cały port, naprawdę warto odwiedzić to miejsce. Po spacerze po gdyńskim porcie skierowaliśmy swoje kroki do Naleśnikarni Fanaberia, gdzie za naprawdę rozsądne pieniądze bardzo się najedliśmy. Na popołudnie mieliśmy zaplanowaną wizytę u naszych rowerowych przyjaciół, którzy mieszkają właśnie w Gdyni. Dziadkowie odwieźli nas do nich i wrócili do Sopotu, my zaś zostałyśmy zaskoczone następną niespodzianką! Grześ, czyli mój mąż i tata dziewczynek, postanowił nas odwiedzić nic nam wcześniej o tym nie wspominając. Jakież było nasze zaskoczenie, gdy to właśnie on otworzył nam drzwi w mieszkaniu naszych znajomych :-)
   Czwartek 31 stycznia był dniem szczególnym. Tego dnia postanowiliśmy zwiedzić Europejskie Centrum Solidarności w Stoczni Gdańskiej - miejsce, o którym zrobiło się głośno po niedawnym zabójstwie prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza. ECS to miejsce niezwykłe, które moim zdaniem powinni odwiedzić zwłaszcza młodzi ludzie, dla których lata 80-te to odległa epoka, znana im tylko z opowieści ich dziadków. Wystawa stała jest przemyślana w każdym szczególe, jest to niesamowita lekcja żywej historii. Jeśli będziecie w Gdańsku, odwiedźcie ECS koniecznie. A w czasie, gdy Wy będziecie zwiedzać wystawę, Wasze dzieci (powyżej 5 rż.) mogą zostać w Wydziale Zabaw pod opieką tamtejszych animatorów.
    Po wyjściu z ECS skierowaliśmy swoje kroki na gdańską starówkę, gdzie oczywiście przeszliśmy się Długim Targiem i zrobiliśmy sobie obowiązkową fotkę z Neptunem. Po niezbyt udanym obiedzie (zimne jedzenie) w jednym z gdańskich barów mlecznych, udaliśmy się do Ośrodka Kultury Morskiej nieopodal słynnego Gdańskiego Żurawia. W Ośrodku jest bardzo ciekawa interaktywna wystawa dla dzieci, ciężko było młodzież stamtąd wyciągnąć.
    W piątek 1 lutego przyszedł czas na powrót do domu. Aby przedłużyć wspólne rodzinne chwile postanowiliśmy do Warszawy wrócić pociągiem. Zanim dotarliśmy na dworzec, poszliśmy jeszcze na spacer na plażę, aby pożegnać się z morzem i nazbierać troszeczkę pamiątkowych muszelek.
   Te kilka dni w Spocie minęło nam bardzo szybko, wracamy bogatsi w wiele wspaniałych wspomnień i przeżyć. A także z decyzją, że ferie za rok również spędzimy w Trójmieście!

Zdjęcia z naszych ferii do obejrzenia tutaj :-)

Wycieczka do Wioski Św. Mikołaja

     Gdy nadchodzi zima, a nasze rowery czekają na wiosnę w garażu, my nie przestajemy podróżować. Dwa koła zamieniamy na cztery i szukamy zimowych atrakcji. Jedną z nich miała być Wioska Św. Mikołaja w Bałtowie. Wybraliśmy się tam w mroźną sobotę 12 stycznia.

           

        Już przy wyjściu z parkingu na zwiedzających czeka elf wskazujący drogę:

Idąc we wskazanym przez niego kierunku, docieramy do Wioski Św. Mikołaja:

Chętni mogą zrobić sobie zdjęcie z Panią Zimą, a także z samym Świętym. Przy kupnie biletu można dokupić opcję wręczania prezentu dziecku, my jednak z niej nie skorzystaliśmy:

Na tych, którym jeszcze mało atrakcji czeka Wystawa związana z Krainą Lodu. Może i pomysł ciekawy, jednak postaci tak zrobione, że strach się bać ;-) Zresztą zobaczcie sami:

         Szwajcaria Bałtowska to oczywiście cały kompleks. Zimą można jeszcze obejrzeć film w kinie 7D, zwiedzić minizoo, no i oczywiście pojeździć na nartach. My jednak na nartach nie jeździmy, więc po wizycie u Świętego i w Krainie Lodu, obejrzeliśmy jeszcze minizoo i wróciliśmy do Warszawy. 

         I na koniec refleksja - czy warto wybrać się do Bałtowa tylko, aby obejrzeć Wioskę Św. Mikołaja? Naszym dzieciom się podobało, ale ja uważam, że warto tam zajrzeć tylko i wyłącznie jeśli jesteśmy już na miejscu. Jechać tam specjalnie, aby zobaczyć ten kicz, hmmm... Moim zdaniem jednak nie warto.

Rajd Rowerowy po Ziemi Pałuckiej

                        Tradycją stało się już to, że średnio raz na dwa, trzy lata nasza Rodzinka organizuje tygodniowy rajd rowerowy dla turystów kolarzy z całej Polski. Oczywiście nie sama. Zawsze wspierają nas nasi przyjaciele turyści kolarze, zwłaszcza z naszych rodzimych Klubów - TKK PTTK im. Wł. Huzy z Gliwic i WKK PTTK "Wektor" z Warszawy. Na rajdy te przyjeżdża około stu osób. Do tej pory organizowaliśmy nasze rajdy w Starczowie, Brzesku, Drawsku Pomorskim.

            W 2018 roku rajd postanowiliśmy zorganizować na Ziemi Pałuckiej. Na bazę rajdu wybraliśmy małą wieś niedaleko Biskupina – Chomiążę Szlachecką. Tereny objechaliśmy na majówce w 2017 r., aby mieć pewność, że warto na tych terenach zorganizować rajd.

            W trakcie organizacji rajdu spotkało nas bardzo dużo pozytywnych zaskoczeń. Przede wszystkim niesamowita współpraca z Lokalną Organizacją Turystyczną. Zawsze zaczynamy organizację imprez turystycznych od kontaktu z lokalnymi organizacjami turystycznymi. Bardzo często jesteśmy… zbywani. Tak jakby gminy nie rozumiały jaka to dla nich promocja, gdy odwiedzi je tylu turystów z całej Polski. Tym razem było inaczej. LOT Pałuki… wyznaczył nam indywidualnego opiekuna – p. Monikę, która doradzała nam w wielu kwestiach – od ciekawych zabytków, które warto zobaczyć, przez polecenie lokali gastronomicznych, w których warto się stołować, po wskazanie najlepiej zaopatrzonych sklepów spożywczych w okolicy. P. Monika dokonywała również na bieżąco korekty naszych pomysłów na trasy wskazując, które miejsca rzeczywiście warto zobaczyć, a które żadną atrakcją nie są. Oby więcej takich LOTów w Polsce.

Kolejnym zaskoczeniem była mnogość atrakcji na Ziemi Pałuckiej. Od bardzo znanych miejsc jak Biskupin, Kruszwica czy Strzelno z zabytkami klasy zerowej, po te mniej znane, ale równie ciekawe jak lokalne dwory i pałace, a także agroturystyki. Plus rodzinne parki rozrywki jak Park Dinozaurów w Rogowie, czy westernowe miasteczko Silverado. Planując rajd musieliśmy wybierać, które miejsca włączyć do programu, a z których niestety zrezygnować.

I tak miejsca, które odwiedziliśmy podczas rajdu, to:   

⇒ Kruszwica – najpierw pływaliśmy po jeziorze Gopło, potem zwiedzaliśmy Kolegiatę i Mysią Wieżę, a na koniec miejscowy Oddział PTTK zorganizował nam fantastyczne ognisko z kiełbaskami. I tu kolejne pozytywne zaskoczenie. Ziemia Pałucka ma szczęście do fantastycznych przewodników. Po Kruszwicy byliśmy oprowadzani przez miejscowego pasjonata, z niesamowitą wiedzą, aż chciało się go słuchać. (wycieczka autokarowa)

⇒ Kościół w Gąsawie – drewniany z niesamowitym wystrojem barokowym. Arcygenialne połączenie. Naprawdę warto to zobaczyć. Nasza trasa: https://www.endomondo.com/users/12587755/workouts/1177017365

⇒ Agroturystyka „Ptasi Ogród” w Mięcierzynie. Miejsce naprawdę wyjątkowe. Gospodarze w swojej agroturystyce stworzyli niesamowitą hodowlę ptaków. Są to bardzo rzadkie egzotyczne gatunki, które po „odhodowaniu” w Ptasim Ogrodzie, trafiają m. in. na wyspę Bali i wspomagają odbudowanie populacji tych ptaków na wyspie. Gospodarz o ptakach może mówić godzinami, a my możemy godzinami go słuchać zajadając pyszności przygotowane przez jego żonę.

⇒ Strzelno i jego zabytki klasy zerowej – kolegiatę i rotundę romańską. I tutaj również byliśmy oprowadzani przez niesamowitego przewodnika, poleconego nam przez miejscowy Oddział PTTK. Jeśli nie wiecie gdzie w Polsce znajduje się ołtarz kryjący w swoim wnętrzu ponad 600 relikwii, to przyjedźcie do Strzelna, to się dowiecie ;-) (ze względu na załamanie pogody z naszej strony wycieczka samochodowa, niestrudzeni rajdowicze pokonali trasę rowerami)

⇒ Biskupin - Osada Słowiańska, Muzeum Kolejki Wąskotorowej i Zamek Diabła w Wenecji. A podróżowaliśmy między nimi oczywiście kolejką wąskotorową. Nasza trasa: https://www.endomondo.com/users/12587755/workouts/1178265268

 ⇒ Bazę nurkową w Piechcinie i niesamowity Pałac w Lubostroniu – wybudowany jako Świecka Świątynia Niepodległości. Zwiedzanie Pałacu, które kończy się… wyjściem przez lustro na długo zostanie nam w pamięci. Podobnie jak przejażdżka bryczką konną po niegdyś wspaniałym parku, a dzisiaj podnoszącym się dosłownie ze zgliszczy, po przejściu olbrzymiego tornada w 2017 roku. Rok po tej strasznej tragedii w parku nadal leżą wiatrołomy, a większość z nich to drzewa liczące po 200 lat. Nasza trasa: https://www.endomondo.com/users/12587755/workouts/1178999434

         ⇒ Żnin i jego zabytki. Nasza trasa: https://www.endomondo.com/users/12587755/workouts/1179713772

Na rajd przyjechało do nas prawie 140 osób z 12 województw. Wśród uczestników było aż 18 dzieci, w wieku od 1 do 18 rż. Cieszy nas to szczególnie, bo to dobra prognoza na przyszłość. No i nasze dziewczyny miały się z kim bawić. Strzałem w dziesiątkę okazał się wybór bazy noclegowej w Zielonej Szkole w Chomiąży Szlacheckiej. Uczestnicy chwalili też cowieczorne ogniska, na których przygrywało nam pięcioro grajków na bardzo różnorodnych instrumentach, od gitary, przez flet po bębenki i marakasy.

Zobaczcie jak dużo się działo: https://photos.app.goo.gl/9M41JcjD2MQDGmPV6

Pierwsze samodzielne kilometry Anielki

    W końcu! Stało się! Anielka nauczyła się jeździć na dwóch kółkach. Taki sukces koniecznie trzeba było uczcić. Najlepiej wyprawą na lody. I w ten sposób Anielka odbyła pierwszą samodzielną wycieczkę rowerową. Sama przejechała 5 km. Jesteśmy z niej dumni <3

a pierwsza trasa Anielki przebiegała tak: https://www.endomondo.com/users/12587755/workouts/1163085504

Odkrywamy nowe place zabaw w okolicy

Trasa: https://www.endomondo.com/users/12587755/workouts/1155746832

Pieszo po Tatrach

            W dniach 5-7 lipca zabraliśmy nasze dziewczyny na mini obóz wędrowny po Tatrach. Oto ile Anielka przewędrowała samodzielnie, a Malwinka częściowo na własnych nogach, częściowo w nosidle:

Dzień I: 8,1 km w tym 328 m w górę

Dzień II 4,4 km w tym 369 m w górę

Dzień III 12,0 km w tym 281 m w górę

VII Pielgrzymka rowerowa

Moja relacja z Pielgrzymki opublikowana na stronie parafii http://parafia-kalety.pl/:

,,Pędzi pod wiatr pielgrzymów gromada, a deszcz ich pogania, aby u stóp Pani Jemielnickiej złożyć swe błagania.”

To jedno z haseł naszej VII już pielgrzymki rowerowej. Lato w tym roku przyszło wraz z wiosną. Niestety upalne dni skończyły się wraz z odejściem wiosny. Zaczęło się lato, zaczęły się wakacje, a piękna pogoda skończyła się jak ręką uciąć. Nic więc dziwnego, że organizatorzy siódmej już Parafialnej Rowerowej Pielgrzymki z parafii św. Józefa w Kaletach-Jędrysku z niepokojem spoglądali w niebo w pierwszą wakacyjną sobotę, 23 czerwca. Chłodno, niebo zasnute ciemnymi chmurami, silny wiatr. Czy pielgrzymi nie zrezygnują? Z nieba zaczyna siąpić deszcz. Ale kaletańskich pielgrzymów na szczęście taka pogoda nie odstrasza. Na plac kościelny wjeżdżają pierwsze grupki rowerzystów. Za nimi kolejne. Za chwilę okaże się, że przybyli prawie wszyscy zapisani uczestnicy.Jeszcze chwila na modlitwę w kościele, błogosławieństwo od proboszcza, krótkie informacje od odpowiedzialnego jak co roku za trasę Grzegorza Kukowki na temat dróg, którymi będziemy pielgrzymować i odprowadzani kościelnymi dzwonami wyruszamy w drogę do dawnego klasztoru cystersów w Jemielnicy.Pierwsze kilometry – przez kaletańskie lasy do Mikołeski – dają nadzieję na poprawę pogody. Deszcz przestaje padać, przez chmury gdzieniegdzie nieśmiało usiłują przebić się słoneczne promienie. Grupa pielgrzymów zwartym peletonem dojeżdża do drogi na Tworóg, gdzie zostają podzieleni na mniejsze podgrupy, aby bezpiecznie, zgodnie z przepisami ruchu drogowego dotrzeć na pierwszy postój – do kościoła pw. Św. Antoniego w Tworogu.

Po wspólnych śpiewach i modlitwach w kościele, pielgrzymi ruszają w dalszą trasę. Smagani dotkliwymi porywami wiatru, pokonawszy kilka wzniesień, pielgrzymi docierają do Świbie, gdzie w ciepłych wnętrzach kościoła pw św. Mikołaja mogą schronić się przed nadciągającą ulewą. W Dąbrówce do peletonu rowerowych pątników dołącza grupa turystów kolarzy z TKK PTTK im. Wł. Huzy w Gliwicach, aby wspólnie znosić trudy pielgrzymki i podążać do Jemielnickiej Pani.Przed dojechaniem do celu pielgrzymki pątnicy zatrzymują się w jeszcze jednym, bardzo szczególnym miejscu. Jest to polana na skraju wsi, pod wsią Barut. Miejsce to zwane jest Śląskim Katyniem. To tutaj w 1946 roku SB zwabiło w okrutną pułapkę 200 polskich partyzantów i pozbawiło ich życia, zamykając i podpalając w drewnianej stodole. Do dzisiaj na polanie rosną drzewa pamiętające te straszne wydarzenia. Zmówiwszy ciche „Wieczny odpoczynek racz im dać Panie…”, pielgrzymi, zadumani nad strasznym losem, który spotkał tych ludzi, wyruszają w dalszą drogę. Po przejechaniu kolejnych czterech kilometrów docierają do Jemielnicy.

Po mszy odprawionej przez naszego ks. Damiana, który jechał z nami na rowerze, na ambonę wchodzi nieznany pielgrzymom ksiądz. W kilku słowach przedstawia siebie i grupę, z którą przyjechał do Jemielnicy. A przybyli z daleka, bo aż z Teksasu. Są potomkami śląskich emigrantów, którzy za chlebem wyruszyli aż za ocean. Ich ojcowie pochodzili z Boronowa i okolicznych wiosek. Pielgrzymi z Ameryki dziękują kaletańskim pątnikom za świadectwo wiary, w którym mieli możliwość uczestniczyć, za mszę św. tak radosną i rozśpiewaną. U nich ciężko tego doświadczyć. „Kuzyni” z Teksasu wyruszają w dalszą drogę, a rowerowi pielgrzymi udają się do poklasztornych ogrodów na chwilę wytchnienia. Pogoda troszkę się poprawia, można zrobić ognisko, zorganizować zawody. Śmiechom nie ma końca. Najlepsi dostają nagrody, Ci którym się mniej poszczęściło dostają nagrody pocieszenia, w postaci bożych krówek. Każdy cukierek zawiera jakiś święty cytat.

Na koniec pobytu w Jemielnicy pielgrzymi zwiedzają jeszcze teren przyklasztorny i pobliskie stawy wraz ze starym kościołem Wszystkich świętych. Powrotna trasa prowadzi pielgrzymów przez Kielczę, gdzie przemiły proboszcz opowiada krótką historię parafii i zaprasza jeszcze do zwiedzenia izby regionalnej. Z Kielczy przez Krupski Młyn pielgrzymi wracają do swojego kościoła na Jędrysku. Tutaj witają ich kościelne dzwony i ksiądz proboszcz hojnie polewający wracających święconą wodą. Wszyscy zbierają się jeszcze w kościele na krótkiej modlitwie, aby podziękować Maryi za szczęśliwy powrót do domu.

Składamy serdeczne podziękowania wszystkim dobroczyńcom tej pielgrzymki:Panu burmistrzowi Klaudiuszowi za koszulki z logo miasta i parafii oraz udostępnienie samochodu Urzędu Miasta wraz z kierowcą panem Krzysiem , który nas asekurował. Wszystkim, którzy brali udział w organizacji, Piotrowi za piękne zdjęcia, liderom grup i młodzieży , która dbała by nikt się nie zgubił. Księdzu Damianowi , że opiekował się nami nie tylko duchowo, ale także pokonał całą trasę na rowerze pośród nas pielgrzymów.

 

Trasa: https://www.endomondo.com/users/12587755/workouts/1145162808 / droga powrotna: https://www.endomondo.com/users/12587755/workouts/1145453187